Афины

Στην Ελλάδα, δεν χρειάζεται να προσαρμοστείς στην ώρα. Εδώ, είναι ήδη ρυθμισμένη διαφορετικά. Το πρωί δεν ξεκινά απότομα. Ξεδιπλώνεται σταδιακά, μέσα από το φως, τον αέρα, τη σιωπή των δρόμων. Ακόμα και η κυκλοφορία εδώ είναι πιο ήπια, σαν ο κόσμος να ξέρει εκ των προτέρων ότι δεν υπάρχει λόγος να βιαστείς. Ο ρυθμός της Ελλάδας δεν έχει να κάνει με τη βραδύτητα. Έχει να κάνει με τη συμφωνία. Με την ικανότητα να μην αντιστέκεσαι στη μέρα, αλλά να την ακολουθείς. Έχω παρατηρήσε

Φωτογραφία: PixAl Photography - Alan Jacobs (Facebook) Τα άκουσα πρώτα. Δεν τα είδα—τα άκουσα. Μια διακριτική, σχεδόν αβαρής μυρωδιά εμφανίστηκε στον αέρα τόσο απροσδόκητα που σταμάτησα, προσπαθώντας να καταλάβω από πού προερχόταν. Ήταν πιο απαλό από οποιοδήποτε άρωμα—όχι επίμονο, όχι γλυκό, αλλά αγνό και διαφανές, σαν το πρωινό φως. Ήταν στο Μονρεπό. Το πάρκο κρατούσε ακόμα τη ζεστασιά του περασμένου καλοκαιριού, αλλά μια διαφορετική ανάσα ήταν ήδη στον αέρα—ήρεμη, υγρή, φθι

Αυτή είναι η Κέρκυρα. Άποψη του παλιού φρουρίου Για πολύ καιρό, δεν μπορούσα να προσδιορίσω με ακρίβεια τη στιγμή που η Ελλάδα έγινε κάτι περισσότερο από μια χώρα. Δεν συνέβη αμέσως. Ούτε στην πρώτη μου επίσκεψη, ούτε την πιο όμορφη μέρα. Στην αρχή, ήταν ένα φόντο—το φως, η θάλασσα, οι γραμμές των σπιτιών. Μετά, έγινε συνήθεια. Και μετά, έγινε μια κατάσταση που δεν τελειώνει όταν φεύγεις. Στην Ελλάδα, όλα συμβαίνουν πιο αργά, αλλά όχι νωχελικά. Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ—απλά πα