Μετά από λίγο καιρό, η Κέρκυρα παύει να είναι νησί. Γίνεται σκηνικό—σαν το φως έξω από το παράθυρο, σαν τον γνώριμο ήχο της θάλασσας, σαν μια σκιά που πέφτει λίγο διαφορετικά κάθε μέρα. Σταματάς να παρατηρείς ότι ζεις «σε ένα όμορφο μέρος». Η ομορφιά δεν εξαφανίζεται—απλώς σταματά να απαιτεί προσοχή. Και τότε συνειδητοποιείς: δεν είσαι φιλοξενούμενος εδώ. Οι μέρες αρχίζουν να παίρνουν μορφή από μικρά πράγματα. Από τις πρωινές μετακινήσεις που ξέρεις απέξω. Από τα καταστήματα

Η Κέρκυρα μπήκε στη ζωή μου ήσυχα. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς φανταχτερές χειρονομίες, χωρίς καμία επιθυμία να ευχαριστήσω. Απλώς ήταν—μέσα στο πράσινο που δεν ξεθωριάζει ούτε στον ήλιο, στον απαλό αέρα, στην αίσθηση ότι η μέρα μπορούσε να διαρκέσει όσο χρειαζόταν. Εδώ, ο χρόνος δεν χωρίζεται σε «για να το φτιάξω» και «για να μην το φτιάξω». Απλώς ρέει — σαν ένας δρόμος ανάμεσα σε λόφους, σαν τη σκιά μιας ελιάς, σαν τη θάλασσα, που είναι πάντα κοντά αλλά ποτέ δεν απαιτεί προσοχή

Η γνωριμία μου με την Ελλάδα ξεκίνησε με την Κέρκυρα - ένα σμαραγδένιο νησί όπου η θάλασσα αντανακλά τον ουρανό και οι αρχαίες ελιές κρατούν τη μνήμη αιώνων. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα, αλλά μια ξεχωριστή ψυχική κατάσταση: ήρεμη, ζεστή και ατελείωτα εμπνευσμένη. Από τότε, έχω επιστρέψει ξανά και ξανά - στις Κυκλάδες, την Αθήνα, την Κρήτη και την Πελοπόννησο - και κάθε φορά η Ελλάδα αποκαλύπτεται με έναν νέο τρόπο. Δεν υπ