Η Κέρκυρα μπήκε στη ζωή μου ήσυχα. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς φανταχτερές χειρονομίες, χωρίς καμία επιθυμία να ευχαριστήσω. Απλώς ήταν—μέσα στο πράσινο που δεν ξεθωριάζει ούτε στον ήλιο, στον απαλό αέρα, στην αίσθηση ότι η μέρα μπορούσε να διαρκέσει όσο χρειαζόταν. Εδώ, ο χρόνος δεν χωρίζεται σε «για να το φτιάξω» και «για να μην το φτιάξω». Απλώς ρέει — σαν ένας δρόμος ανάμεσα σε λόφους, σαν τη σκιά μιας ελιάς, σαν τη θάλασσα, που είναι πάντα κοντά αλλά ποτέ δεν απαιτεί προσοχή