Ελλάδα.

Αυτή είναι η Κέρκυρα. Άποψη του παλιού φρουρίου

Για πολύ καιρό, δεν μπορούσα να προσδιορίσω με ακρίβεια τη στιγμή που η Ελλάδα έγινε κάτι περισσότερο από μια χώρα. Δεν συνέβη αμέσως. Ούτε στην πρώτη μου επίσκεψη, ούτε την πιο όμορφη μέρα.

Στην αρχή, ήταν ένα φόντο—το φως, η θάλασσα, οι γραμμές των σπιτιών. Μετά, έγινε συνήθεια. Και μετά, έγινε μια κατάσταση που δεν τελειώνει όταν φεύγεις.

Στην Ελλάδα, όλα συμβαίνουν πιο αργά, αλλά όχι νωχελικά. Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ—απλά παίρνει τον χρόνο του. Οι μέρες δεν χρειάζονται συμπλήρωση και τα κενά δεν χρειάζονται εξήγηση.

Πάντα με εξέπληττε το πόσο εύκολο είναι να βρίσκεσαι εδώ χωρίς σχέδιο. Να κάθεσαι στο τραπέζι χωρίς λόγο. Να καθυστερείς περισσότερο από όσο σκόπευες. Να αναβάλλεις αποφάσεις—και να μην νιώθεις ενοχές.

Η Ελλάδα δεν ζητάει προσοχή. Δεν προσπαθεί να ευχαριστήσει. Υπάρχει μόνη της — και γι' αυτό σταδιακά γίνεται μέρος του εσωτερικού σου κόσμου.

Εδώ, η θάλασσα δεν είναι απλώς διακόσμηση. Είναι παρούσα. Σαν αναπνοή. Σαν μια σταθερά στην οποία δεν χρειάζεται να επιστρέψεις — γιατί δεν φεύγει ποτέ.

Τα νησιά και η ηπειρωτική χώρα μοιάζουν διαφορετικά, αλλά δεν υπάρχει αντίφαση σε αυτή τη διαφορά. Υπάρχει μόνο μια ποικιλομορφία ρυθμών — και ο καθένας δημιουργεί χώρο για ζωή.

Με την πάροδο του χρόνου, συνειδητοποίησα: Η Ελλάδα σε διδάσκει να μην επιλέγεις ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία. Δείχνει ότι μπορούν να υπάρχουν μαζί.

Και ίσως γι' αυτό θέλεις να επιστρέψεις εδώ όχι για εντυπώσεις, αλλά για εκείνο το σπάνιο συναίσθημα όταν ο κόσμος σταματά να σε πιέζει και αρχίζει να σε στηρίζει.

Η Ελλάδα δεν υπόσχεται ευτυχία. Προσφέρει παρουσία. Και μετά — όλα εξαρτώνται από το αν είσαι έτοιμος να την αποδεχτείς.

Μερικές φορές θέλεις να ζήσεις αυτά τα μέρη όχι ως ταξίδι, αλλά ως μέρος της ζωής σου — εδώ συλλέγω διαδρομές, σπίτια και πολιτείες στις οποίες θέλεις να επιστρέψεις.